Wat als ik het verkeerde kies? Wat als ik afsluit wat beter had kunnen zijn? Wat als ik veroordeeld word nog voor ik begonnen ben?
En dan, aan het eind, sta je daar misschien hopend dat God (of hoe je het noemt) je je middelmatigheid vergeeft.
Robert Musil schreef:
โ๐๐ญ๐ด ๐ธ๐ฆ๐ณ๐ฌ๐ฆ๐ญ๐ช๐ซ๐ฌ๐ฉ๐ฆ๐ช๐ฅ๐ด๐ป๐ช๐ฏ ๐ฃ๐ฆ๐ด๐ต๐ข๐ข๐ต, ๐ฎ๐ฐ๐ฆ๐ต ๐ฎ๐ฐ๐จ๐ฆ๐ญ๐ช๐ซ๐ฌ๐ฉ๐ฆ๐ช๐ฅ๐ด๐ป๐ช๐ฏ ๐ฐ๐ฐ๐ฌ ๐ฃ๐ฆ๐ด๐ต๐ข๐ข๐ฏ.โ
Die zin zette zich vast in mijn lijf en denken nog voordat ik haar begreep. Musil pleit niet voor vormvastheid, maar voor openheid. Radicale openheid.
Niet leven vanuit wie je denkt te zijn, maar bereid zijn alles wat je van jezelf vindt op de schopstoel te zetten.
๐๐ ๐ซ๐๐๐ข๐๐๐๐ฅ ๐๐จ๐ฆ๐ฆ๐ข๐ญ๐ญ๐๐ซ๐๐ง ๐๐๐ง ๐ก๐๐ญ ๐ฅ๐๐ฏ๐๐ง
Zonder jezelf vast te zetten.
Je echt verbinden aan het leven, inclusief de onhandigheid en rampspoed, is zo eng dat we ons er het grootste deel van de tijd van afwenden.
Ik ook.
Afleiding is makkelijker dan toewijding. Want kiezen, echt kiezen, maakt zichtbaar. En dat is kwetsbaar.
๐๐๐ญ ๐ฅ๐๐ฏ๐๐ง ๐ค๐ข๐๐ณ๐๐ง – ๐ก๐๐ญ ๐ฅ๐๐ฏ๐๐ง ๐๐๐ญ ๐ฃ๐จ๐ฎ ๐ ๐๐ค๐จ๐ณ๐๐ง ๐ก๐๐๐๐ญ
Ik geloof dat het leven kiezen is niet weten wie je morgen bent,
maar toch verschijnen.
Het gaat er voor mij niet om mezelf schoon te wassen of te vervolmaken, maar om ontvankelijk te blijven. Niet om vaste eigenschappen toe te eigenen, maar om te kunnen waarnemen en luisteren naar wat zich aandient. Ook als dat botst met het beeld dat ik van mezelf heb.
En ja, soms is dat lastig. Soms denk ik: wat als ik vandaag een lafaard ben? Dan is dat zo. Dat zegt niets over mijn moed van morgen.
