𝐌𝐚𝐦𝐚, 𝐯𝐫𝐨𝐞𝐠𝐞𝐫 𝐭𝐨𝐞𝐧 𝐢𝐤 𝐝𝐨𝐨𝐝 𝐰𝐚𝐬……..

“….toen lag ik op het zand. En er was heel veel ruimte.
Er was geen stop. Ik was aan het slapen en ook wakker tegelijk.

En toen heb ik gekozen voor jou en papa als mijn ouders.
Ik heb toen dit lichaam gekregen.
Ik was toen opeens in leven en toen was ik hier!
Ik vind dat best mooi. En jij?

Ik weet nog hoe het daar is.
Alles glinstert. Tegelijk. En het is ook zwart.
Soms wil ik daar wel eens terug. En dat doe ik ook.
Het zand glinstert dan. En ik kom dan ook weer terug naar het leven. Want hier woon ik.”

————————

Woorden van mijn dochter van vier. Ze opent een ervaringsgebied dat groter is dan wat ik kan uitleggen.
En ik voel haar woorden, wat er in mee en doorheen verschijnt en het brengt herkenning.
Leven en dood, aanwezigheid en afwezigheid, lichaam en geest – het schuift zomaar in elkaar.

𝐅𝐞𝐧𝐨𝐦𝐞𝐧𝐨𝐥𝐨𝐠𝐢𝐞 𝐥𝐞𝐞𝐟𝐭 𝐢𝐧 𝐝𝐞 𝐞𝐫𝐯𝐚𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐳𝐞𝐥𝐟.
De woorden van mijn dochter openen die ruimte.
Grenservaringen – waar leven en dood, aanwezigheid en afwezigheid elkaar raken – maken zichtbaar wat we niet kunnen vastpakken, maar wel kunnen voelen.

Het zijn de drempels waar ons bestaan zich laat kennen.

𝐅𝐞𝐧𝐨𝐦𝐞𝐧𝐨𝐥𝐨𝐠𝐢𝐞 𝐞𝐧 𝐠𝐫𝐞𝐧𝐬𝐞𝐫𝐯𝐚𝐫𝐢𝐧𝐠𝐞𝐧 𝐢𝐧 𝐬𝐲𝐬𝐭𝐞𝐦𝐢𝐬𝐜𝐡 𝐰𝐞𝐫𝐤
Vanaf medio oktober verschijnen er drie afleveringen waarin ik samen met Trudy Krabbe in gesprek ga met Hans Gerding.

Hans is Prof. em. filosofie te Leiden en parapsycholoog aan het Parapsychologisch Instituut te Utrecht. Hij beweegt zich moedig in het grensgebied tussen wetenschap en mystiek, tussen rationele analyse en innerlijke ervaring.

Voor mij zijn grenservaringen geen louter theoretisch thema, maar een gebied dat ik zelf goed ken. Daarom onderzoeken we samen wat grenservaringen zijn, hoe ze zich verhouden tot systemisch werk, en wat ze vragen van ons als (fenomenologische) begeleiders.