Mijn moeder werd gisteren 70 jaar. Een bijzondere moment, des te meer omdat ze vier jaar geleden de diagnose uitgezaaide longkanker in het laatste stadium kreeg. Dankzij een nieuwe vorm van immunotherapie mochten we onverwacht samen deze extra jaren samenzijn. Ook jaren die een groeiende donderwolk met zich meebrachten. De constante spanning over wanneer dat ene bericht gaat komen dat we in dit leven afscheid van elkaar moeten nemen. En in die schaduw zijn we ook nader tot elkaar gekomen
๐๐ข๐๐ญ ๐ฐ๐๐ญ, ๐ฆ๐๐๐ซ ๐ฌ๐๐ฆ๐๐ง
In de aanloop naar haar verjaardag vroeg ik me af wat ik haar cadeau zou geven? Een nieuw Rituals-pakketje, een mooie sjaal? Het voelde niet passend. Ik wilde geen dingen geven, maar tijd. Samenzijn. Samen herinneringen maken. Dus gaf ik haar twee keuzes:
A. Met mij en haar kleindochter twee nachtjes naar Antwerpen.
B. Met mij een paar nachten naar Marrakech.
๐๐ ๐ฌ๐ญ๐๐ฆ๐ฆ๐๐ญ๐ฃ๐๐ฌ ๐ฏ๐๐ง ๐ ๐ข๐ฌ๐ญ๐๐ซ๐๐ง
Toen begon het stemmetje in mijn hoofd versterkt door de stemmen om mij heen:
๐๐ฆ๐ฆ, ๐๐ข๐ณ๐ณ๐ข๐ฌ๐ฆ๐ค๐ฉ ๐จ๐ข๐ข๐ต ๐ป๐ฆ ๐ต๐ฐ๐ค๐ฉ ๐ฏ๐ฐ๐ฐ๐ช๐ต ๐ฅ๐ฐ๐ฆ๐ฏ. ๐๐ข๐ต ๐ท๐ช๐ฏ๐ฅ๐ต ๐ป๐ฆ ๐ท๐ฆ๐ฆ๐ญ ๐ต๐ฆ ๐ด๐ฑ๐ข๐ฏ๐ฏ๐ฆ๐ฏ๐ฅ.
๐ก๐ฐ ๐ท๐ฆ๐ณ ๐ธ๐ฆ๐จ? ๐๐ข๐ต ๐ฅ๐ถ๐ณ๐ง๐ต ๐ป๐ฆ ๐ฆ๐ค๐ฉ๐ต ๐ฏ๐ช๐ฆ๐ต ๐ฎ๐ฆ๐ฆ๐ณ.
๐ก๐ฆ ๐ช๐ด ๐ฃ๐ข๐ฏ๐จ ๐ฐ๐ฎ ๐ฅ๐ข๐ข๐ณ ๐ป๐ช๐ฆ๐ฌ ๐ต๐ฆ ๐ธ๐ฐ๐ณ๐ฅ๐ฆ๐ฏ.
๐๐ข๐ฃ๐ค๐๐ง ๐ฆ๐๐ญ ๐จ๐ฉ๐๐ง ๐จ๐ ๐๐ง, ๐ง๐ข๐๐ญ ๐ฆ๐๐ญ ๐จ๐ฎ๐๐ ๐ฏ๐๐ซ๐ก๐๐ฅ๐๐ง
Toch besloot ik haar de keuzes voor te leggen. Ergens voelde ik dat het niet aan mij was om haar mogelijkheden kleiner te maken dan ze zijn. Dat ik haar niet moest beperken met mijn eigen angst of de vooroordelen en aannames van anderen.
Onbewust wilde ik niet naar vandaag of morgen kijken met de ogen van gisteren. De ogen die alleen zagen wat ooit niet kon, niet durfde, niet mocht.
Want hoe snel zetten we elkaar, of onszelf, gevangen in oude aannames, angsten en overtuigingen? Hoe vaak ontnemen we het leven van vandaag door te blijven vasthouden aan verhalen uit het verleden? Een nieuwe dag, dit moment, vraagt dat we kijken met open ogen.
๐๐๐ง ๐ง๐ข๐๐ฎ๐ฐ๐ ๐๐๐
Gisteravond was het dan zover. In het restaurant, tijdens haar verjaardagsdiner, gaven we haar het cadeau. Ze keek gespannen naar de twee opties en onthulde ze lachend en vroeg: โ๐๐ฐ๐ฆ๐ต ๐ช๐ฌ ๐ฏ๐ถ ๐ฅ๐ช๐ณ๐ฆ๐ค๐ต ๐ฌ๐ช๐ฆ๐ป๐ฆ๐ฏ?โ
โ๐๐ฆ๐ฆ, ๐ฏ๐ข๐ต๐ถ๐ถ๐ณ๐ญ๐ช๐ซ๐ฌ ๐ฏ๐ช๐ฆ๐ต,โ ๐ป๐ฆ๐ช ๐ช๐ฌ, โ๐ฅ๐ฆ๐ฏ๐ฌ ๐ฆ๐ณ ๐ณ๐ถ๐ด๐ต๐ช๐จ ๐ฐ๐ท๐ฆ๐ณ ๐ฏ๐ข.โ
Het werd stil aan tafel. En toen, met een vastberadenheid, zei mijn moeder luid: โ๐๐ข๐ฏ ๐จ๐ข ๐ช๐ฌ ๐ท๐ฐ๐ฐ๐ณ ๐๐ข๐ณ๐ณ๐ข๐ฌ๐ฆ๐ค๐ฉ!โ
De monden vielen open. Verrassing, verbazing, verwondering, ongeloof bij de mensen die aan tafel zaten.
En ik voelde een warme golf van een ontroering. De zinย ‘Ontneem mij vandaag niet, met de ogen van gisteren’ kwam in mij op. Een herinnering aan fenomenologisch waarnemen, namelijk het leven in openheid aanschouwen, precies zoals het zich in het moment ontvouwt.
Op naar Marrakech met mijn moeder.
